BŁOGOSŁAWIEŃSTWO ŚW. KLARY DZIEWICY
WSTĘP
Klara, najstarsza córka pana Favarone i pani Ortolany z Asyżu, pociągnięta przykładem i nauką św. Franciszka, uciekła z domu w nocy z Niedzieli Palmowej na poniedziałek Wielkiego Tygodnia, czyli 19 marca 1211 albo 28 marca 1212 (rok nie jest dokładnie znany), i w Porcjunkuli pod Asyżem na ręce św. Franciszka złożyła śluby zakonne na życie ewangeliczne według jego inspiracji. W ten sposób powstała nowa rodzina zakonna. Bardzo szybko dołączyła do niej młodsza siostra Katarzyna-Agnieszka i inne towarzyszki. Przy kościele św. Damiana niegdyś odrestaurowanym przez św. Franciszka, zorganizowała nową wspólnotę mniszek, której prze prawie 42 lata przewodziła, aż do śmierci w dniu 11 sierpnia 1253 r.

Dla ludzi, którzy żyli Pismem św., liturgią i tradycją Kościoła, a równocześnie sprawowali ojcostwo duchowe, błogosławienie było rzeczą zwyczajną. Tak czynił św. Franciszek w stosunku do swoich braci, tak też czyniła św. Klara w stosunku do swoich sióstr. Na tym tle zachowany tekst Błogosławieństwa dobrze wyraża relację Klary-Matki do jej duchowych Córek, obecnych i przyszłych.

Pomimo, że co do autentyczności Błogosławieństwa można wysunąć podobne zarzuty co do Testamentu, jako że i tu brak pozytywnego potwierdzenia z zewnątrz, z innych źródeł, to jednak w tym wypadku za Błogosławieństwem przemawiają błogosławieństwa św. Klary zawarte w jej Listach do św. Agnieszki Praskiej i siostry Ermentrudy z Bruges. Z całą pewnością Klara zostawiła po sobie wiele więcej pism, aniżeli te, które dotarły do nas, zwłaszcza listów, a w nich zapewne teksty błogosławieństw. Tak więc posiadane Błogosławieństwo dobrze wyraża mentalność i postępowanie Klary, tak jak św. Franciszka dobrze wyrażają jego liczne błogosławieństwa.

Błogosławieństwo św. Klary było przedmiotem zainteresowania badaczy, a obecnie zajmuje stałe miejsce wśród pism Świętej. Wzruszająca jest ta miłość troskliwej Matki wyrażona w niewielu prostych słowach zawierających głębokie treści teologiczne.
TEKST
1W Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego (por. Mt 28, 19). Amen.
2Niech Pan was błogosławi i niech was strzeże.
3Niech wam okaże oblicze swoje i zmiłuje się nad wami.
4Niech zwróci ku wam twarz swoją i niech obdarzy was pokojem (por. Lb 6, 24-26), moje siostry i córki,
5i wszystkie, które przyjdą i zostaną w tej naszej wspólnocie, i wszystkie inne, które w całym zakonie wytrwają aż do końca w tym świętym ubóstwie.
6Ja, Klara, służebnica Chrystusa, roślinka świętego Ojca naszego Franciszka, siostra i matka wasza oraz innych sióstr ubogich, chociaż niegodna,
7proszę Pana naszego Jezusa Chrystusa przez Jego miłosierdzie i przez wstawiennictwo Jego Najświętszej Rodzicielki Maryi, św. Michała Archanioła, wszystkich Świętych,
8aby sam Ojciec niebieski dał wam i potwierdził to najświętsze błogosławieństwo w niebie i na ziemi (por. Rdz 27, 28);
9na ziemi, pomnażając was w łasce i swoich cnotach wśród swych sług i służebnic w swoim Kościele wojującym,
10w niebie, wywyższając was i uwielbiając wśród swych świętych w swoim Kościele tryumfującym.
11Błogosławię was za mego życia i po mojej śmierci, jak tylko mogę i więcej niż mogę, wszystkimi błogosławieństwami,
12jakimi Ojciec miłosierdzia (por. 2 Kor 1, 3) błogosławił i będzie błogosławił swoim synom i córkom duchowym w niebie (Ef 1, 3) i na ziemi,
13i jakimi błogosławił i będzie błogosławić każdy ojciec i każda matka duchowa swoim synom i córkom duchowym. Amen.
14Kochajcie zawsze Boga i swoje dusze, i wszystkie swoje siostry,
15i zachowujcie starannie to, co przyrzekłyście Panu.
16Pan niech będzie zawsze z wami (por. 2 Kor 13, 11; J 12, 26) i obyście wy zawsze z Nim były (1 Tes 4, 17).